در خودش میپیچد ..آرام خفته در کنار اتاق
لحظه ای قلبت از جا کنده میشود
موجود کوچکی را میبینی که به حال خود رها شده تحقیر شده
تنها چیزی که با تو بودن برایش داشته سایه همیشگی ات بوده
و زیاده خواهی ات از زندگی
در خودش میپیچد در گذر زمانت مرورش میکنی
موجود مهربانی میبینی که داردآرام آرام قد میکشد و تو به خیال حمایتت هر روز شادی اش را گرفته ای....
شاگرد کلاس اولی که مشق شبش را پر از غلط نوشته باشد و زیرش نوشته باشد 20 آفرین! و یکپا کنار کلاس ایستاده باشد را هیچ دیده ای؟مرور شدنت برایم به سنگینی تحمل نگاه های پر تمسخر همکلاسی ها گذشت...